Elif Mükremin Sonbaharın Sessiz Tanığı

Elif Mükremin Sonbaharın Sessiz Tanığı

Güneşin altın rengine bürüdüğü ormanın içinde, yapraklar sessizce düşüyordu. O gün rüzgâr bile usul esiyordu; sanki onların hikâyesini dinlemek ister gibi… Gelin, ellerinde şarap kadehiyle gülümserken, gözleri yalnızca bir kişiye bakıyordu sevdiğine. Elindeki kırmızı şarap, sanki kalbinin ritmini yansıtan bir renge bürünmüştü. Damat, ona bakarken zaman durmuştu; doğanın ortasında, sadece ikisi kalmıştı. Tahta bir masanın üstünde birkaç çiçek, birkaç mum, sade ama içten bir düzenleme… Her şey mükemmel değildi ama anlam doluydu. Çünkü bu sahne, bir düğün karesinden öte, yıllardır hayalini kurdukları “biz” anının ta kendisiydi. Ormanın derinliklerinde yankılanan kahkahaları, aşkın en saf hâliydi. Rüzgâr saçlarını savuruyor, yapraklar elbiseye takılıyor, ama o gülümsemekten vazgeçmiyordu. Çünkü o an, dünyada sadece onlar vardı bir gelin, bir damat ve sonsuza uzanan bir söz: “Bugün, yarın ve her mevsimde…”